Güzün Gözleri ve Bıraktığı

sahipsiz bakışların ilk tanığı kesildi gözlerim 

apaçiler arasında hırla mızrak sallarken 

uzun saçlı dervişler, güzle döneminde 

üzerime birtakım ayetler yerleştirdi, suskuyla 

amma yavan gelen bir muhabbet bu 

kalabalıklar sızıyor derimin en deri kısmına 

sevgililer nasıl da oynaşıyor, en bereketsiz çağda 

masumu öldürürken, kimseler gürlemedi 

kimseler gürleşmedi yahudiler kadar

biri çıkıpta şairler, ölüler demedi

ekmeğe basa basa çarpılmanın haysiyeti

satılan kızların başlığa alınan haysiyetini 

kimseler dantelle örtmedi, felsefî dörtlüklerle 

ey sarkıntılık yapan cahiliye şairi 

ağaçlarında dökülen döllerin gözleri 

pörtlek, zehir ve irin doğuruyor güz vakitlice 

ey ibrahimî arayış 

gece, yıldızlar, güneş ve ay 

parçalanıyor en karanlık göğsümde 

"ben batanları sevmem" dedikçe 

sahipsiz bakışların ilk halimesiydi

yetimler, öksüzler dökülüyordu güzün 

ve ben annemi büyütüyordum, çocuklarla 

çocuklar ölürken israilin koynunda

ey vaazları tezhipleyen 

beni leyla'nın çirkinliğine güzellik diye katan 

laiklik ninnisiyle beni ağlama duvarına ağlatan 

sırtımda izler bırakan, inkılâp âlemi 

ey beni topraktan toprağa süren 

estetik kaygılarımın güz dönemleri 

gözlemek yoruyor senin vaktinde kozmolojiyi 

asır felaket kaynıyor, yıldızlar düştükçe gökten.

beni bana bırakmakla benden rabb'i çağır,

benden rabb'i çağır ve beni bana bırak.