İlk Nüsha

ilk nüsham çalındı.

mensuh acının kökleri güneş görmezken

birden zuhur etti, ilk sahfa.

alakanın döllenmesiyle çığlıklar

peydahlandı

bir annenin nabzı atıyor, havva'nın göğsünde.

 

işte yer küre sallanıyor

adem kırlangıçların seyrine dalgınken, insan doğuyor

imsak vakti gözlerimi arıyorum

ulaşmak için tanrı'nın bağışına.

 

aramaktayım,

 

bağışlanma filizleniyor

sevgili kahır ekseriyetle cisimleşiyor, acı acı

peşine düşmelerim yıpranıyor

hayatımın her dönemi yamalı ağlak.

 

ömer'in adaleti sızıyor ahirde

musa kızıldenizi yarmak için göğsümü deşiyor

ifritler sızıntı hâlinde

merhameti andırıyorlar.

 

görenleriniz!

 

merhametim sabotaj ediyor büyük günahı

beytül izze şahitlik ediyor, kaçırılan çocuğa

bir patlamayla boğuşuyorum

ilk nüsha yakılmışken.

 

zamanlar tedrici yanaşıp

ruhumu ormanlarda koşturuyorlar

örümcekler evimi inşa ederken

vahşinin emsali saçlarımı örüyor.

 

nerdesiniz?

 

işte sıyrılmanın eşiğindeyim

kimler beni baştan doğurabilir?

ben kendimi doğuramazken.