Ruhum Benim, Efendim

ruhumu çok koştular efendim 

ruhumu çok koştular.

bedenim ruhuma göre çok diri kaldı

bedenim benim çok diri kaldı.

yabani otlarla sardılar, ısırganlar 

gözlerime doğru yer ediniyor 

benim bir kucağım ateş içinde kaldı 

kabahati doğuma atfediyorum 

sonrasında kabahat ben oluyorum.

ırkımı beğenmiyorlar 

habeşle taş taşıyorum bağrımda 

acılar farklı, ben sensizim efendim 

o kötülük ruhumu dağlıyor efendim 

o kötülük ruhumu iblise satıyor 

manasını bilmiyorum ayetlerin

hâlâ diri diri gömülüyor içimdeki 

âlem üzerimde yeniden yaratılıyor 

âlem altında hiç mi hiç var olamıyorum.

ruhumu çok koştular efendim 

kuşun defnine uzaktan seyirci kıldılar beni 

atılan okların ucuna sürülen ecza

zehre kavuştu 

iki karganın döngüsüne sabitlediler 

gömülen de ben gömen de.

zamanın kıskacında, ayaklarının ucuyla 

yürümeye kalkışırken 

çocuklarım doğdu

her birinin annesi ben oldum 

sen nerdesin efendim?

şirret bir karanlığa hapsettiler 

beni ve çocukları, sen nerdesin?

efendim!

anneler toplandı üzerime 

saçlarımı örüyorlar, saçlarım yokken

patavatsız bir deyişle bana süt uzattılar 

'al iç belki yeniden doğarsın' 

her deyişleri bedbaht bir titremeydi.

yaşamla aramdaki bentler yıkılıyor 

kediler son canını da kullanıp 

atlarla koşuyorlar 

koşan yalnızca onlar değil 

değil ki ben çiğneniyorum 

töhmet altında gülümserken 

köleler de isyan ediyor 

yurdumun dört bir tarafında 

her isyan adımı çağrıştırıyor 

efendim, sen neredesin?

eza içinde sabır çağımı geçiyorum.

ruhum benim, efendim!

bulanık bir suyla kaynıyor yaralar 

ölüm çağı bereket çağıdır 

kavaklar yerle göğü birliyor 

ben gidiyorum 

gidiyorum, gidiyorum,

ancak kendimde kalıyorum efendim,

bana döneminden, gülümse 

gülümse ki 

ruhumu taşlamasınlar.