Yaşamak Hikâyesi

Uyudum bir gece

Uyandım bir sabah.

Ve bu hep

böyle akıp giderdi

sabahın feyzi, gecenin şerri 

birçok feryat gibi unutulur giderdi.

Soğuk bir avluda oturur

hiç gelmeyen yaban atlara ninniler söylerdi

hiç söylenmedi çünkü

ne ana ne baba.

Sevgiden kırıntı bulamadılar

ne kepaze

ne rezillik!

pabucu dama attılar 

ne göz aydınlığı ne de peygamber sünneti. 

Her gün kavga, illetler ve aşklar 

nicedir dolambaçlı yakınlık 

kaçış 

ve hastalıklı haller.

Kendi avuç içinde 

yaşamak adlı pespaye bir hikâye

bir mendebur 

bir de musîbet.

Uyudum bir sabah

Uyandım bir gece

Ve bu hep

böyle akar giderdi

aileler, davalar, devletler 

ve birçok mabudlaşmış düşünce.

Kırık bir eşikte oturur

hiç uğramayan meczub güvercinlere ninniler söylerdi

hiç söylenmedi çünkü

ne genç ne yaşlı.

Sevgiden iz bulamadılar

ne ayıp

ne günah!

Revnakla sardılar kuş yuvalarını

samimiyetsizce 

rezaletce.

Zerk etti hayasızca ademoğlu isteği 

çocuk ölür, kalkar giderler 

çocuklar ölür, felekten tutar

menfurca tam tur dünyayı dönerler 

yaşamak adlı zillet bir hikâye

bir zindan

bir de zevâl.